Przejdź do treści
Czytanie

panie poeto

Spotkałem Norwida na ostatniej stronie
Był smutny szeptem mówił o Weronie
Że człowiek nie wierzy nie kocha prawdziwie

Że zamiast marzeń w ich spełnienie wiary
Do piersi przytula z papieru kajdany
One zostaną a człowiek przeminie

Drogi poeto pan już jest zmęczony
Świat już nie słucha świat jest uśpiony
Prawdy nie widzi zamknięta powieka

Zamknąłem książkę bo było już późno
Po tej rozmowie szukałem snu próżno
Panie poeto – ja czekam!
31 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.