Przejdź do treści
Czytanie

Do poetki umierającej

czuję własną zbędność
w otaczającej mnie koegzystencji

tu umarła wrażliwość
umarł poeta beztroski
poddaję w wątpliwość

jego mimikę grę uczuć
istnienie niepotrzebne nikomu

zostawcie tę trumnę niech leży tu
wśród kiczu łask litości
niech tarza się w rozkładzie
swojej sentymentalności

daj mu dotknąć kości nadgarstka
nareszcie zaczęłam płakać
40 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.