Spaceruję między światłami ciszy i pustki. Zaglądam do szyb o chwilę beznadziejnego ciepła. Ocieram łzy nieznajomym, można rzec - bohater. Wspinam się na szczyt swej moralności, by za chwilę być w depresji człowieczeństwa. Nie ma mnie tu i teraz, lecz jestem wszędzie i zawsze. Tak, to ja. Kobieta na pocieszenie.