zabawka

jak z góry wielkiej skoczyła dolina

tak ja będę wspinać się po niebiosach

...jako ptak zdobywać szczyty

klnąć na ludzi na dole i obrzucać ich pierzem

aby poczuć mogli co to leżeć pod powierzchnią

tam w głębi w pudełku na dole

jako znudzona zabawka życia

uchylę okno i wpuszczę mego wroga-słońce

którego nie pożegnałam i odeszłam tam

raczej to oni mnie zabrali i schowali

w ciemności pod warstwą kurzu

w niepamięć rzucili a kartkę zostawiając

zastanawiali się czy podpisać ja imieniem mym niewdzięcznym

więc została ta kartka jako pergamin

po życiu dziecka biedy porwanego

w niewolę swych myśli