Godzina nieistnienia

Kiedyś ktoś z szyderczym śmiechem streści nam nasze życie w swoim wiecznym skoroszycie Spojrzy na nas oczami starca to wszystko co nam zostało po jałowej pustyni istnienia Oczekiwałaś więcej? Ostatni kwiat wyrwany naszymi rękoma woła o pomstę za bezsensowną śmierć W godzinie nieistnienia stańmy pod bramą wieczności puszczając swoje dłonie by nie zostało nic prócz pojedyńczych dusz tlących się nadzieją na potępienie