Przejdź do treści
Czytanie

Godzina nieistnienia

Kiedyś ktoś z szyderczym śmiechem streści nam nasze życie w swoim wiecznym skoroszycie Spojrzy na nas oczami starca to wszystko co nam zostało po jałowej pustyni istnienia Oczekiwałaś więcej? Ostatni kwiat wyrwany naszymi rękoma woła o pomstę za bezsensowną śmierć W godzinie nieistnienia stańmy pod bramą wieczności puszczając swoje dłonie by nie zostało nic prócz pojedyńczych dusz tlących się nadzieją na potępienie
Polub 1
75 wyświetleń

Komentarze (1)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

M
mopek 16 lat temu
Metafizyczny kopeć.
0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.