więc budzę się wreszcie z tego przeklętego snu, wstaję o własnych nogach idę do drzwi, żeby je otworzyć. z rozmachem wielkim i wejść do miejsca, gdzie słońce świeci mocno. niezniszczalny człowiek wyszedł z piekła, i już tam nie wraca, chodzi w swoich butach, i los w palcach obraca.