Przejdź do treści
Czytanie

Miraż

Nie mów mi, co czujesz - mam już dość tych udręczeń
Nie mów mi, ile dla Ciebie znaczę – pragnę marzyć, jak najwięcej
Pozwól więc mi wyschnąć teraz, zabrać w dół mokre uczucia,
Bo wciąż tonę na pustyni, a ty schniesz wciąż w morskich cudach.
Nie mów mi, jak pływasz w wodzie, w której ja nigdy nie będę
Nie mów mi, jak on tam płynie, kiedy zająć chcę to miejsce.
Nie dawaj mi pustej szklanki, kiedy potrzebuję wody.
Widzisz banał tej historii, jak pustelnik pragnie mowy,
gdzieś w mirażu mego życia, duszę się w samotnej toni.
Sens rozmyty jego rzeką, a ja duszę się z jej woli.
43 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.