Do mieszkańców hipnotycznego więzienia, przeszywające eter, wersety dusz wybawienia, materializmu bezdroża szlifując moralnością, hulają wolne, ku łaknącym ich świadomościom. O Ludzkości poniewierana pożądań batem!, krawędzią zbłąkania odrodzenia pieśń się snuje, ubezwłasnowolniony piedestał ją skrycie cytuje, rezonujący epos ponad kruszejącym katem.