Cienie

ty odwzorowany kreską słońca na pozornej płaszczyźnie ziemi idziesz za mną przede mną tańczysz w rzutach obrotu tej figury która jest mną kiedy postawić cię pod ścianą zmieniasz kategorię rzutowania idąc na kompromis z konfiguracją przestrzeni ale daleko Ci do ideału ze ściany w mieście Hiroszima tamtejsze cienie nie znikają nawet w cieniu ja cień idei Platona twoja bryła pionowa rzutująca kształt zaćmienia słońca na całą okolicę mrówki kiedy kula ziemi przetoczy się na drugą stronę dnia rozlana plama tuszu nocy zamazuje rysunek pracowicie kreślony słońcem które w wiecznym obrocie niestrudzenie szuka własnego cienia