Ona - nieubłagana, Jednego dnia nienasycona dama zabiera Wszystkich. Oni - nie zawinili. Sumienie ich tknęło i nie czekali ani chwili Żeby urwać ten dzień. Nieszczęsny dzień. Nie czas na carpe diem, nie czas na poematy. W tych chwilach na nic wiedza, doktoraty. Na nic złote prawdy Ani miłość zamknięta w dwóch słowach. Nie, nie czekali ani chwili, Swoją duszę i ciało utopili Między niebem, a piekłem. A serce zostawili, rozdarte i pełne zagadek. Dla ludzi, którzy kochali I dla płaczących matek.