Jakże trudne rozstania są z tobą: Wciąż odchodzisz goniąc obowiązki. Pozostawiasz nić smutku za sobą, Nić żalu i tęsknoty mej wstążki. Tęskniąc czekam do twego powrotu Licząc dni, godziny i minuty. Nie chcesz zaoszczędzić mi kłopotu, Ciągle nowe zadając pokuty. Lecz najgorsze jast jeszcze przede mną, Kiedy przyjdzie pożegnać się z tobą... Odprowadzę cię z twarzą kamienną, Nic nie powiem... Nie będę już sobą.