Ty wiem, że gdzieś jesteś śpisz sobie zanurzony w swoim własnym śnie żyjesz w swoim własnym chaosie zmagasz się z codziennością w której jeszcze nie ma nawet śladu mojej obecności i tak jak ja tęsknisz za prawdziwym niespełnionym istniejącym być może gdzieś w niepewnej przyszłości aż strach myśleć jak dalekiej próbując mnie odnaleźć w twarzach innych kobiet Proszę wejdź do tego samego autobusu i odezwij się do mnie zerwij słuchawki z moich uszu wyrwij książkę z moich rąk Zrób coś jestem tylko kobietą miewam różne humory czasami w zamyśleniu zamykam oczy na cały świat innym razem uśmiecham się do chmur nie mam pojęcia na jaki moment trafisz whatever Proszę nie pozwól mi odejść zatrzymaj mnie spleć swoje dłonie z moimi nie bój się, nie przypnę Ci żadnej etykietki nie ocenię Cię Tylko proszę odważ się, ten jeden jedyny raz i każdy kolejny zrób dla mnie ten wyjątek Napisałam to coś, ten "utwór" tak zwany, czy jakby to inaczej określić, 8 miesięcy temu. Od 7 miesięcy jestem szczęśliwie zakochana w mężczyźnie, który odważył się ten jeden jedyny raz, i wszedł mi w drogę by przerwać "kontemplację złego nastroju".