naucz mnie żyć swoimi oczami zakochany w cieniach nie widzę barw jedynie fantasmagorie spijam z porcelanowej filiżanki wystarczy tylko kilka spojrzeń nie chcę zbyt wiele dwa lub trzy kolory tęczy a potem już nigdy wyszeptany nie zapytam o więcej kiedy odległość stanie się bliska nadejdzie czas że pęknie burza wtedy dowiesz się czemu milczę a oddech stracony w biegu nie będzie potrzebował słów przez zamknięte lepiej widać u progu drzew zasianych przez mgłę bądź mi domem aż po horyzont kochania światłem którego nie znajdziemy w samotności wtedy się nauczę