bywam poezją kiedy się rodzę co świt i każdym rankiem tworzę rozmowy z moim bogiem nad krzyżem milcząc nie podrywam zbyt wiele jedynie poziom boleści automatycznie przetwarzam na słowa pełne w dłoniach żaden inny deszcz nie krzyczy tak głośno przerywam milczenie mówiąc spokojnie krople są jedynie po to by cię kochać o bezkobieciu staram się zapomnieć a dotyk jest zawsze z kolejnym życiem do odzysku lewitując pośród ty i ja kiedy znów możesz ale nie musisz powiedz mi jeszcze raz że bywasz poezją kiedy się rodzę...