brać ciebie pomiędzy drzwiami gdzie liście okien odchylają się na północ czasami gubię się w azymutach a przecież wskazywałaś adres znam już na pamięć dworcowa na dworcu jakże chciałbym teraz jestem niemocny taki sam wśród bezskrzydłych ptaki my ludzie sami a jeszcze bardziej samotni uniżenie potulni jak gniazda o cichości serca szukamy piór w odpowiedziach sami sobie zadając pytania a ojciec ojców jest zawiedziony słucha pomruków wydobywały się z wnętrza kiedy trzeba było mówić a my pijani chceniem próbowaliśmy uwierzyć że nasz czas dopiero nadejdzie teraz z absurdu pokory zaplata delirium dla miłości mówiąc idźcie do diabła