na zakrętach niepewności jutrzejsze maliny zbieram pod wiatr w cieniu słów tożsamości uzurpując ciszę zastygam powoli tak żeby nie wypłoszyć migrujących ptaków jak ja pomiędzy piekłem a niebem wijących gniazda w przestrzeniach pozbawionych drzew pędząc donikąd uwypuklam jedynie szum lasu echo rozterek umyślnie pozostawiając w piórach panowie anioły zgłaszam awarię neuronów jakim prawem na naszej scenie wietrzycie z okien drapacze chmur bez zgody obojga na szarość sklepień kiedy umyka to czego chciałem a o czym nie zdążyłem ci powiedzieć zła historia o kopciuszku i miłym artyście który spadł ciężko malując lekko łopot jak wiatr nie dał podejść porywając chwile jedynie ból