przyzwoitość w promieniach łaski czas teraźniejszy bez uleczeń dźwigasz potęgą nadziei pastelowo tłumacząc niewidzialne powszedniość na siłę ubierając w kwiaty wszczepiasz zapach w odcienie szarości kiedy usiłujesz miłość wybronić od tragikomedii a dookoła pusta przestrzeń zadaje pytanie jak być