by żyć

przyzwoitość w promieniach łaski
czas teraźniejszy bez uleczeń
dźwigasz potęgą nadziei
pastelowo tłumacząc niewidzialne

powszedniość na siłę ubierając w kwiaty
wszczepiasz zapach w odcienie szarości
kiedy usiłujesz
miłość wybronić od tragikomedii
a dookoła pusta przestrzeń
zadaje pytanie

jak być