na przedmieściach nadmiar ciężkości ławki lepkie od nudy kleją dresy piją wina po trzy zyle wspominając coś o nadmiarze paranoi krojeniu starych i łatwych latających foczkach niezależni którym nikt nie może z kamiennymi twarzami próbujący ukryć ciche dylematy domów gdzie patologia to drugie imię wolni w szponach ciemnoty i nienawiści dla świata pozostając ptakami