w godowych szatach ubrani w nic zdejmują ciała ślad po kęsie piękne miejsca wzbierają uciekając od przestrzeni ku granicy umysłu bliskość podziękowaniem zauroczeń odnaleziona jak na skrzydłach zacieśnia dotyk by wzlecieć nie darują nocy kołysanką szept przechodzenie jednego w drugie pulsuje skończeniem w niedopowiedzeniach słowo przestało istnieć dłonie