drzew

uwolniony od zwiastunów bez obcesu błądzę w kierunku hipokryzji to zabawne dopiero teraz kiedy odszedłem od zmysłów czuję pozory w które mnie upychałaś wprostproporcjonalnie do nadinterpretacji faszerując impresjami opartymi na wrażeniach w kolorze bieli choć poranki bywały już czarne teraz gdzieś tam woła echo w kącikach oczu wyschłe krople a liście szumią coraz ciszej tylko pod stopami rozkwitła kępa fiołków na śniegu i nie ma już zbyt trudnych słów do podniesienia na wysokość