w manifeście wznoszenia czasami trzeba sięgnąć poza stereotyp wydobyć tęczę napisać list do szefa zwalniam się dupku miłego szukając smaku kleksy wylane na pętlę egzystencji łatwo wymazać marzeniami kiedy nie wszystko jeszcze stracone w podróży myślowodem bezsenność nakarmiona nazajutrz prowadzi do jutra przy twoim stole chcę twoich szaf łóżka wanien kranów otwartych okien i drzwi na oścież z dużą dziurka na klucz to nie są zachcianki idioty kocham wszystkie twoje zakamarki niech żyją obsesjami nocy w kolorze karminu