od kiedy nie wiem czego chcę spacer po domu okazuje się bez celu w kierunku którędy iść aby nie zabłądzić pośród ścian stół popełniony w afekcie pusty od niedzielnego rosołu zaprasza nieproszonych ku chwale kopnij mnie w dalej zwykła prostota zbyt piękna dla skrzywionych w niczyich miejscach jedynie kontrast minionych nocy pośród rozmyślań nad brakiem niedomkniętych okien smutki i radości prześcigają obrazki z zielenią w tle już tylko płaczące źdźbła zboża usychają niepokojem poranka od kiedy nie wiem gdzie jesteś mam tak samo