wczoraj twarz naprężona do granic widnokręgu w sobie noszę to wszystko kiedy na ciebie patrzę dzisiaj ocean błędów wiesz jak to boli tylko nie pocieszaj spójrz na mnie znoszony frak wytarty z plwocin nie chce na wieszak nie potrafię się przebić przez krople soli zamglony obraz wyciska kryształy nadzieja im matką idioci potrafisz zabijać i wskrzeszać jadę na dopalaczu znam wzór chemiczny reszta pozostaje zagadką czekam na jutro