imieniem wiosny

rozsmakuj wszystkie szepty w jeden ciepły krzyk tańczyłaś boso jak natchniona na deszczu kiedy kapałem teraz dotknij mnie na wyrost by słowa nie w pajęczynę obrosły a potem usiądź w gadającym fotelu pomasuję ci skronie kiedy powie w twoim imieniu ciągle jeszcze niebem rozbłysłym nade mną o północy przyjdziesz sama w już nie rozdarte dotykanie na dwie ręce z premedytacją odczytasz ten wiersz będąc po drodze do latających zegarów otwórz swoje drzewa twój klucz jest moim azymutem teorią ciepła spragnionych ust na talerzu pokładam gołębie serce by czas nie rozkładał bezradnie rąk w coś więcej niż podmuch nirwany serwuję cząstkę siebie w ultimatum atomu jak ten jeden nocny ekspress chce być stacją w przekaz niedramatycznie śmieszny wtedy otwórz a nazwę cie drzwiami