kiedy przyjdzie zapłacić

rachunki za ciebie nie podniosą krzyku swoim żalem wszystkie za i przeciw wliczone w koszta podróży ujmę w dłoń by dalej nie na gapę zapleciemy warkocz marzeń i choćby nawet przyszło wstęgą doznań skierować bose ślady niepewności na boczny tor w krainie mrozów nie zasypię w popiołach aureoli pierwiosnka jego zapach wyznaczy nowy azymut a ja spłonę smakiem naszych ust by się ponownie narodzić celebrując ziarna słowami twojej niewinności pokażę ci swoją prawdę byśmy już bez grzechu mogli dłużej i dalej