w świetle dwóch słońc zachody wymarłego sensu na stole milczenia zwiastują koniec nieba i bulion znaleziony pod zlewem miejsca jak puste gniazda przebarwiając bez tytułu czerpią zmartwienia z pojemnika dla dorosłych tylko dzieci rozumiejąc zbyt wiele wciąż liczą żagle z ich łez rodzą się perły