wiesz odprowadzasz za kolana dłonie wędrujące milion ud moja ślina twoje wnętrze rozwartym oknem na oścież otwieram smakuję rozkoszy znamienity smak stwardniałych sutków które w sobie noszę na zawsze i płatki róży pachnące środkiem twojej wilgoci chodząca zmysłowość za to warto umierać