kochać to nie znaczy

zawsze to samo
uciekasz w sto jeden milczeń
z dala od ludzi
wędrówką nad inną rzekę
gdzie zmarszczki na wodzie

w miejscu narodzin brzegu
dzikie róże
zostawiasz za sobą idziesz dalej
tam
gdzie poetyckie sudoku
układa wyblakłe barwy w kolor nieba

już wiesz rozumiesz
ale wciąż mnie nie znasz

tylko słońce
jednorazowego użytku
rozświetla jeszcze drogę
żeby zawsze i wszędzie

kiedy można tak lekko
kiedy można bez granic