grudniową porą w kawiarence na prowincji melancholijna podniosłość on trzyma ja za rękę patrząc w oczy wyznaje uwielbienie przenika przez skórę ona nie bacząc na los wyśnionego świata trzyma go na smyczy ale jakże na dystans póki ma dziury w kieszeniach i mówi idź do diabła on bierze do serca rozmach jej słów wciska w niespełnienie kolejnym wieczorem w kawiarence na prowincji przy dźwiękach ostatniej niedzieli strzela sobie w łeb