łagodniej potraktowałem niedzielny poranek kiedy pustki kochanków iluzją na wyspie szczęśliwych chwil kac promieniał samotny i dumny jeszcze jak ordery kombatanta wśród zagubionych partyzanckich pieśni tańczące rock and rolla nad przepaścią wiara w jutro przekrwieniem oczu i płomieniem zgagi spalała ostatnie oddechy wypuszczane prosto w zaparowane od myśli lustro nadzieja tylko sok pomidorowy w niedomkniętej lodówce wołał wypij mnie ja cie nie skrzywdzę