szkice na oknie z punktem odniesienia do pociągu jadę na dwa przeklinam drogę serca o pięknych wylewach krwi do mózgu jeden z wątków naszego świata podróż na niby na cztery nuty fortepianu próbowałem rozpisać wierszem milczysz iluminacją słów wracam po literkach czystość idzie do nieba a mówiłaś że nie umiem od pewnego momentu jeszcze jeden niewysłany spójrz tam na oknie szkicują swoje pragnienia prostota jest taka skomplikowana to nie deszcz pada