na łące pełnej uśmiechów zakwitły bociany ufne w żaby rozrechotane ponad trawy gdzie czterolistną nie zawsze życie kończy się lub zaczyna wygłodzeni o rzeczach nie całkiem widzialni zatrzymujemy czas pod choinkę poezji w prezencie wśród wolnych owadów uprowadzeni w kokardki podarunkami do szaleństwa niebo nieskazitelnie czyste odmienia chmury przez przypadki twoje piersi uciekają na drzewa a z tego właśnie biorą się liście twoje najbardziej kiedy mnie nie wypada bez wspomnień pomijać przemyśleń o pogodzie bo masz w sobie aurę wystarczające by wskrzesić apetyt_ kwiecista ponad normę ogarniasz nektar robisz to specjalnie z zapachem piekła za pan brat pełna uśmiechów na łące obfitej w żaby rodząc bociany warte grzechu