chaos jest tak systematyczny że prawie pierworodny cień zapałki błądząc po płomyku po drodze do nocy ucieka po dzień jak nauczyciel przez uchylone okno krzyczy samotność cieniowaniem szarości fotoplastykon z tego co pozostało niedotykalnie daleko od domu elizjum a reszta walczy o przetrwanie chaos i znowu zapadła cisza więcej ona mówi niż wszystkie wrzaski daj mi jedna głupią chwilę a pozbieram nasze ciała w jedno serce