szkice na oknie z punktem odniesienia do pociągu jadę na dwa przeklinam drogę serca o pięknych wylewach krwi do mózgu jeden z wątków naszego świata podróż na niby na cztery nuty fortepianu próbowałem rozpisać cię wierszem milczysz wracam po literkach iluminacją słów czystość idzie do nieba a mówiłaś że nie umiem kochać od pewnego momentu jeszcze jeden niewysłany spójrz tam na oknie listy szkicują swoje pragnienia prostota jest taka skomplikowana to nie deszcz pada to łzy