w poszukiwaniu sekund na krawędzi uciekasz w życie wypełnione wierszem między strofami małe tęsknoty nie dają śnić po dwudziestej czwartej kawie zwiastującej świt układasz kolejne miniatury widziane inaczej z perspektywy sennych inspiracji jaki prawem znikają krajobrazy nie mam pretensji przecież w myśl istnienia jesteś poetką jak ptak w klatce zaledwie ćwierkając proszę tylko o odrobinę miejsca w twojej błękitnej przestrzeni zapominam że istnieje szara rzeczywistość mów do mnie słowami ucieczek