o nadmiarze braku tchu moja rzeczywistość rozpływa się w ustach jak słońce świecące przez żaluzje sto dwadzieścia jeden życzeń na wspak nie jest odpornych na ból przeistoczenia z zatrzymaniem w odpowiednim momencie to też nie taka prosta sprawa rozpędzony jadę na detoksie gdy już dopadam z pozoru obojętna zasysasz pocieszenia jak powietrze dzieci dorastają światło pomijając żywioły przeistacza się w znikanie nocy a ja bezimiennie prawdziwy szukam mostów pośrodku dnia nazbierało się