ty która wiesz jedynym mostem słowa lekkie a niczym z kamienia przechodzisz na drugi brzeg w złym momencie oddając szarość za szczerość gryzę dym palisz za sobą bo tak ci łatwiej w oczy patrzące by móc oddychać kłamstwem degradując błękit wciskasz elementy które nie pasują przeszłość zapomnieniem przyszłość w znak zapytania malujesz upraszczając spojrzenia sprowadzasz chłód barw bez wyboru świetna robota gratuluję zniszczyłaś wszystko co miało znaczenie światłocieniem nasze drzewo usycha na przekór reklamacjom ty która wiesz jedynym mostem na słowach lekkich a niczym z kamienia układam się na horyzoncie przedostatnim marzeniem zakuty w labirynt przy muzyce ze starych płyt rozpadam się bez recepty kiedy nadal pozostajesz