która jesteś a nie dostrzegam twoich ramion podążając osaczony na wieczór w tęsknocie za śladem ust cichutko pytam boga o znamię które mi obiecał szybując ponad ciszą świadomości święty spokój mącę zamieniając na wizje hałaśliwe przenikaniem pomiędzy oczekiwaniami na chaos a interpunkcją twojego ciała wytwarzam światy na zielono pod twój gust dotykając ciepła głęboko i bezszelestnie by zaraz potem w podróży do nieba usłyszeć z tych za których śladem idź do diabła