uwolniona ze skruszeń spływasz ścianami pustymi od bieli widokiem na okno nie opowiadaj ot tak stojąc pod światło ta bajka trąca lekko banałem zwariowana o północy słowami pachniesz w pasach bezpieczeństwa horyzont pokuszeń podsumowując z doskoku a ja chodzę po wodzie próbując udźwignąć kamień w twoich piersiach jednocześnie zatajam że cierpię poza kręgiem masek wkładanych dla poklasku tańcząc na linie balansuję na krawędzi i nie szukam tego czego nie zgubiłem jedynie ciebie ale przecież nasz świat nie musi być teatrem cieni wystarczy tylko pomalować drzwi na kolor czterolistnej a samotność we dwoje oprawimy w ramy