świat przez okno zawsze wygląda na oścież mistyfikacja czasu orfeuszy którzy śpiewem spełnień fałszują widoki odwróconych wieczorem nie da się oszukać prawd w zatrzymaniu kojarzonych z praktyki parapetów obscenicznie kamiennych gdzie jedynie kilka kwiatów otwiera koloryt kiedy liczy się tylko to co u wylotu skrzydła potokiem powietrza wolne od objaśnień olśnione szaroburym kotem co dupsko grzeje z natury myślami w ptakach poukładać przejaśnienia nie jest wcale łatwo ale zawsze trzeba próbować na oścież świata otwartego przez okno