pozbawiona skrzydeł być nie jest w stanie nie istnieć też nie potrafi umiera życiem zawieszonym w próżni po stokroć winna człowieka który zabłądził samotność dokoła gwar i ciągłe zamieszania w okolicy pustka jak makiem zasiana ciszą czterech ścian nagich obnażony bezsens wyznacza myśli wykute w kamieniu a mątwa odpływa w poszukiwaniu kolejnej