utożsamieni z niebem choć nie są godni właśnie dostali nowe skrzydła u styku drżenia coś więcej niż dotyk uwięzieni w sobie celebrują chwile niebytu na wyłączność rozciągnięte ponad czasem uwikłani w rozszeptane brzmienia z drugiego brzegu darowane pomostem do spełnień w zamkniętych oczach widzą tak wiele uwielbień i tylko oddechy przyśpieszone instynktownie zdradzają bliskość świat przestał istnieć tylko oni