ukryta w niechęć wodzisz oczami na pokuszenie pod zenit nieba by zaraz na dno piekieł nie jestem aż tak rozciągliwy znowu mnie wozisz czterdzieści na północ i w prawo wschód ku zimie na taczkach kokiety z krzywych uśmiechów i seryjnie puszczanych mrugnięć przelewając z pustego w próżnię zamykasz wieczność w dwa wyjścia patrząc wstecz bywasz dalekowzroczna w pogoni za wiatrem który usiłowałem złapać w krople pod prysznicem nadinterpretacji trwamy obok a ja wciąż czuję smak twoich ust wszystkimi miesiącami wiosny jestem jak wypalanie traw by przyszły zagojone świty owinięte w niewyspane koce