uzależnieni od barw poznajemy się po odcieniach w purpurowych akwarelach bez niedomówień ogonkami światła tęczując świty godne zażyłych poezji za dłonie uśmiechem na ustach bez podziału na strofy mieszkamy w sobie całkowicie niedostępni dla innych ubrani jedynie w pocałunki wzdychamy kolorami penetrując zakamarki głodne spełnień uniesieniami w pobliżu nieba wtuleni w siebie malujemy bezfonicznie rozumiejąc każdy oddech bez słów przyśpieszony do prędkości dźwięku już dobrze kochanie za wszystko przepraszam