by jutro nie było jedynie nieobecnym wczoraj dwa przebiśniegi w podróży do nieba zakwitły nową alternatywą wiosny która wskrzesza na całość zagubioną w cieniu strapień przestrzeń niezapominajek brakujący wymiar kolorem maków maluje łąki w powroty zauroczeń gdzie fascynacje łączące noce ze świtem nie są jak przelotny deszcz pełen nektaru szarość rozniecając na barwy płomienny z prawdziwą twarzą twoje płatki kwitnące o zmierzchu smakuję na wyrost by nieśmiertelność nocy już zawsze i tylko ukropem spojrzeń