na równinach zbóż pamiętających jeszcze grzechy ojców gdzie chabry i maki skupione jedynie na spojrzeniach w oczy eksploatując każdą cząstkę skóry nasze przestrzenie kurczyły się do dotyku rachunek nie był prawdopodobny wszystko mogło się zdarzyć kiedy ubrana jedynie w nazbyt czerwone rękawiczki pod kluczem żurawi otwierałaś na oścież