od tylu lat zaplątuję wzrok w sznur kormoranów a one wciąż odlatują podążając wzdłuż linii grabienia liści z zatęsknienia robię się smutny czekając kolejnych zakwitnięć ponownie stanę na naszej łące wśród rozkołysu traw z takich miejsc lepiej widać zamknę oczy i raz jeszcze zaplączę wzrok by potem o wszystkim ci opowiedzieć znów będziesz