strategiczny robię krok do przodu rzutem bocznym niby od niechcenia kręcąc myśli w lokach wiosennych prześwitów rozkładam koc i ciebie na nim to nasz czas chwile w których odzyskujesz skrzydła na krawędzi przejścia oderwania uwalniając z zahamowań kiedy po stronie dotyku świat przybiera kształt życia trwamy w sobie na trawie pełnej spotkań dzikość idzie od zachodu z zamkniętymi oczami poza kręgiem rozsądku szeptem sprowadzając księżyc do roli wieczność