chwilą uniesień na krawędzi dobranocy może już czas zaćpać po raz ostatni siebie tak bez róż by kolce nie raniły więcej dłoni splecionych w sto tysięcy otchłani za cenę wszelką dotknij nieba nie bój z zamkniętymi oczami podróży do katharsis odnajdziesz samoświadomość zaskoczona że jestem tak blisko zagubiony w kolorach tęczy którą promieniujesz na deszczu wygięta w łuk specjalnie prowokując bym oszalał do końca