podglądam zanik przez sztachety powietrze pełne deszczu niebo odbija się w kałuży w codzienności godzina ognisk spala kolory na liściach i to jak ano tak że jebie w całej okolicy nadgorliwi grabią pożegnania jak na sranie jakby właśnie od tego zależało ich życie udają że złota to obraz który nie zasmuca ludziki z kasztanów jedynym światełkiem na szarej drodze cieszą dziatwę bociany ach bociany spierdalają aż się kurzy do znudzenia niewierne choć oswojone słońcem świecącym już tylko przez żaluzje w perspektywie dzień w którym ulatują dusze śniegi po pas głodne wróble mróz i rozkraczone wrony cholera wstałem lewym wrześniem